در روزهایی که بحث اجرای سناریوهای جدید دولت برای مدیریت مصرف بنزین داغ شده و نرخ سوم بنزین ۱۰ هزار تومان تعیین شده، پرسش درباره تبعات این تصمیم بیش از گذشته مطرح است؛ از اثر آن بر قیمت کالاها و خدمات گرفته تا سرنوشت قاچاق سوخت و هزینهای که در نهایت باید مردم پرداخت کنند. مسئله ناترازی بنزین را نمیتوان صرفاً با تغییر قیمت و شیوه سهمیهبندی حل کرد و هزینه این بحران نباید از جیب مردم پرداخت شود. بخش مهمی از مشکل صنعت خودرو است؛ خودروهایی که به گفته او مصرف بالایی دارند و باعث شدهاند فاصله میان تولید و مصرف بنزین روزبهروز بیشتر شود. او تأکید میکند اگر قرار است قیمت سوخت افزایش پیدا کند، ابتدا باید درباره کیفیت، قیمت و مصرف خودروهای تولید داخل تصمیمگیری شود. مقایسه قیمت بنزین با قیمت جهانی را میتوان با طرح چند پرسش جدی مرور کرد وقتی خودرو در ایران با قیمت جهانی به مردم فروخته نمیشود و درآمد مردم نیز قابل مقایسه با کشورهای دیگر نیست، چرا باید تنها قیمت بنزین جهانی شود؟ حتی بنزین ۸۰ هزار تومانی هم الزاماً قاچاق را متوقف نمیکند؛ این موضوعی است که به اختلاف قیمت سوخت ایران با کشورهای پیرامونی بازمیگردد. افزایش هزینه سوخت میتواند از مسیر حملونقل و تولید، قیمت طیف گستردهای از کالاها و خدمات را تحت تأثیر قرار دهد. اینکه این اختصاص سهمیه بنزین به کد ملی ممکن است به جای حل مشکل، یک بازار و دکان جدید برای خریدوفروش سهمیه و ایجاد رانت ایجاد کند. سرنوشت سه سناریوی دولت برای بنزین شکستخورده است و تا زمانی که مسئله خودرو و مصرف بالای آن حل نشود، تغییر قیمت بنزین نمیتواند ناترازی را بهطور پایدار برطرف کند. حتی بنزین ۸۰ هزار تومانی هم ممکن است قاچاق را متوقف نکند؟ چرا میگوید پول بنزین سالهای آینده پیشاپیش از مردم گرفته شده و سهمیهبندی کد ملی میتواند به رانت جدید منجر شود؟