کد خبر : 72614 تاریخ : 1405/7/5 - 22:19
حصر آبادان و حصارهای ذهنی پنجم مهرماه در گاه‌شمار رسمی یادآور روزی در پاییز سال 1360 است که حصر ابادان در جنگ هشت‌ساله عراق و تقریبا تمام جهان، بر علیه ملت ایران شکست و نخستین پیروزی تاریخی ایران در این جنگ رقم خورد و آغازی برای فتوحات کم‌نظیر رزمندگان معتقد و متفاوت ایرانی گشت.

کسی باور نداشت ارتش پشت گرم به حمایت‌های بی‌نظیر و بی‌دریغ ایالات متحده و کشورهای بلوک شرق در برابر نیروهای جوان، تازه‌نفس و برآمده از انقلاب اسلامی چنین شکست بخورند و اعتماد به نفس ملی دوباره در میان ایرانیان بارور و شعله ورشود.
هر داستان را باید بر دوپاره خواند، نخست با درک شرایط تاریخی، محیطی و الزامات زمانه بر آن نظر افکند و دوم پیام و دریافت‌های فراتاریخی و ارثیه انسانی و همیشه ماندنی آن را دریافت و برای آیندگان روایت کرد تا دریابند و البته به روایت دروغین دیگران دچار نیایند.
جنگ بر علیه ایران نه به دلیل اختلاف بر سر اروند و یا نفحات رسای انقلاب اسلامی ایران که این‌ها هم بود اما دلیل بزرگ، تصمیم ملت ایران برای استقلال و رها شدن از چنبره ژاندارم منطقه و ابزار دست ارباب آمریکایی بودن بود. جهان بی‌اعتماد به نفس و غرب‌پرست قرن نوزده و تا میانه بیست، دنیا را تنها در فرمانبرداری از غرب و اذنابش بطور مستقیم و غیر مستقیم تفسیر و تعبیر می‌کرد.
محمدعلی فروغی اولین و آخرین نخست‌وزیر پهلوی اول و البته برکشنده محمدرضا پهلوی هم در مجلس شورای ملی دوره سیزدهم وقتی می‌خواهد قرارداد ترک مخاصمه و اتحاد با متفقین اشغالگر را توضیح دهد درباره نیروهای اشغالگر می‌گوید: «می‌آیند، می‌روند، به شما کاری ندارند.» بله نکته در همین است می‌آیند و اراده خود را به هر دلیل تحمیل می‌کنند و می‌روند.
در قلب خاورمیانه و سرزمین‌های اسلامی مولودی یک‌سره غربی و برآمده از کشمکش‌های غرب مسیحی و یهودیت برجای مانده از اعصار کهن، به نام رژیم اسرائیل را متولد می‌کنند و آنچه کم‌ترین اهمیت را دارد اراده و ملت‌ها منطقه و البته حقیقت‌های بومی و انسانیست، همان معنایی که رهبر شهید انقلاب بارها ذیل مفهوم استعمار و معنای آن بیان داشتند. در ایران ما، کودتای آژاکس را لندن و واشنگتن به راه می‌اندازند تا مبادا ملتی به سرش بزند بر منابع هیدروکربنی خود اعمال حاکمیت کند. حالا در چنین کشور مهم و ثروتمندی به نام ایران مردم بر پایه یک اندیشه بومی که در آن بال شیعی با تفسیر انقلابی حسینی و ابوذری و البته روایت ملی از تحقیر و عقب نگاه داشته شدن با پیشوایی یک مرجع عالیقدر شیعه، تمام داستان را عوض می‌کند و انقلابی تاریخی برای دیگرگون نمودن اذهان و آدمها و البته ترتیبات تازه قدرت براه می‌اندازند.
براه انداختن جنگ با بهانه های واهی نخستین گزینه برای زمینگیر نمودن حرکت پیشرو و انسان ساز انقلاب اسلامی بود که توسط حاکمیت غیرملی یا،قومی و البته وابسته بعث عراق آغاز شد،حکومت های مشابه که از موج فلسطین گرایی،اسلام انقلابی و انسانی و البته بی پایگی و استعمارساز بودن خود (نمونه حاکمان هاشمی اردن که تبار حجازی دارند،اشغالگران عتوبی بحرین که نجدی و کویتی هستند و...)آگاه بودند جنگ را حمایت کردند تا روایت بعثی عفلقی صدام و جانیان همکارش به عنوان عربی/ اسلامی و ملی در برابر این قرار بگیرد...
آن روز حضور الهی و رهبری داهیانه حضرت امام خمینی( ره)چنان موج انسانی و البته باور قدرتمندی در مردم ایران ایجاد که نه تنها خرمشهر آزاد شد و حصر ابادان شکست که قدرت تازه ملی و مردمی و شیعی به نام جمهوری اسلامی ایران به عنوان یک موجودیت بدیع و الهی و مردمساز و نه کودتایی و حاصل تقسیمات عصر استعمار قد برافرازد..
عملیات ثامن الائمه در سال 1360 حصر آبادان را شکست و ترجمان پیام الهی امام خمینی شد که حصر ابادان باید شکسته شود و از آن روز تا همین امروز که درگیری جنگی غیورانه و قدرتمندانه و البته ملی با ایالات متحده و دنبالچه گانش هستیم انگار برخی عوامل و کردارها تغییر چندانی نکرده‌اند.
همان روزها که ملت ایران درگیر امر دفاع از کشور بود جماعتی منافق صفت در خیابان های تهران سنگر می‌ساختند و به نام خلق بمب ترکانده و جان مردم می‌ستاندند و البته راپرت نیروهای خودی را برای دشمن می‌فرستادند. بله همان روزها کسانی به گعده روشنفکری مشغول بودند و تئوری جنگ ساسانی و اشکانی می‌بافتند و البته در دمیدن در طبل نزاع‌های بی‌حاصل قدری هم کوتاهی را جایز نمی‌دانستند و البته پیام اما امت وحدت کلمه بود وحدت بر اصول.

مجاهدان و مدافعان جوان وطن دشنام و طعن و استهزا می‌شنیدند که جهان را نمی‌شناسند و حتی جنگ نمی‌دانند و تا توازن ابرقدرت‌ها بهم نخورد جنگ نخواهد شد! یاد دیالوگ ماندگار فیلم دوئل ساخته احمدرضا درویش افتادم که فرستاده مدعی و ترش‌روی رئیس‌جمهور وقت بنی‌صدر به جوانان مدافع شهر کنایه زد: «کار مملَکت افتاده دست یک مشت بچه» و البته پاسخ شنید: که «اگر همین بچه‌ها نبودن الان عراقی‌ها داشتند کنار زاینده‌رود لب کارون می‌خواندند.»