اگر «اوّل ایران» اصل اول باشد، همه چیز از سازندگی و صلح گرفته تا جنگ و مقاومت، یک رنگ و بوی دیگر میگیرد. نه نشان قهرمانی به جنگ جنگ گفتن نصیب میشود و نه طعن سازشکاری نصیب راهگشایان میگردد. این روزها ایران، روزگار سختی را میگذراند. روزگاری آکنده از بحرانهای جاری و آتی، که با تداوم سایه جنگ تحمیلی بر کشور، افق روشنی هم برای عبور از آن در آینده نزدیک دیده نمیشود. در میان امواج مشوّش رسانه های مختلف داخلی و خارجی، هیچکسی هم پیدا نمیشود که به مردم این کشور یک «چه باید کردِ؟» مشخص با مصداق و زمان بگوید که اگر سال ۱۴۰۵ در آتش بلاتکلیفی های ناشی از جنگ تحمیلیِ آمریکا و رژیم صهیونیستی سوخت، آیا لااقل پنجره نجاتی برای آینده ایران ۱۴۰۶ باز خواهد شد تا نسیم امید تازهای از آن بر جان رنجور و ناامید ایرانیان بوزد؟. ایرانیانی که دیگر دندان طمع برای رسیدن به چشم انداز بیست ساله ۱۴۰۴ جمهوری اسلامی ایران را از بیخ کندهاند و افق دیگری هم برای سال ۱۴۲۴ نمیخواهند!.ایرانیان فقط میخواهند بدانند ایران ۱۴۰۶ چگونه است؟. آیا دوباره راه هاشمی و «اوّل ایرانِ» او همچون سالهای سازندگی بعد از ۸ سال جنگ تحمیلی از راه خواهد رسید یا بازهم ایران میماند و شعارهایی که از سال ۱۳۸۴ تا امروز، فقط ۲۰ سال عمر یک کشور و ملت و آینده آن را به تاریکی کشانده است؟!. هاشمی اگر میگفت؛ اوّل ایران!، دنبال ابرقدرتی نبود، دنبال ساختن کشوری بود که آنقدر آباد باشد که هر ایرانی به ایرانی بودن خودش افتخار کند. مشابه همان قولی که دنگ شیائو پینگ در اوایل دهه ۸۰ میلادی به مردمش داد و آن را عملی کرد. وگرنه امروز، چین نه ابر قدرت است و نه میخواهد که باشد. قدرت چین امروز، در فردای روشن اقتصادی چین است. کشوری که همچون ما سند بیست ساله چشم انداز داشت اما ما به آنچه «هاشمی میگفت، اول ایران» عمل نکردیم، ولی چینیها به شعار «اول چین» خود وفادار ماندند و با استراتژی روشن خود در سیاست خارجی هم «جلب نظر» نکردند و هم منتظر از دست رفتن «فرصتها» نماندند!. این چند سطر کوتاه را نوشتم تا یادی باشد از روزگاری که با شعار اوّل ایران، بجای دعواهای روزانه جناحی و رواج اختلافات پوچ سیاسی، یک کشور با شعار سازندگی متحد شد برای آنکه مردمش فقط به فردای بهتر بیاندیشند و در دام شعارهای باطل نیفتند. شعارهایی که شنیدن بظاهر ساده است ولی شاید یکدفعه چشم باز کنید و ببینید که نه تنها قریب ربع قرن حرکت قطار پیشرفت یک کشور را آهسته و آهسته تر کرده، بلکه بجایی هم آن را رسانده که بازگردان آن هم به ریل اصلی، کاری غیر ممکن به نظر میرسد!. ختم کلام اینکه چه جنگ سوم از سوی دشمن آمریکایی صهیونیستی از راه برسد یا نرسد- که انشاءالله نرسد-، یقیناً جمهوری اسلامی ایران پابرجا باقی خواهد ماند، همانطور که از جنگ ۸ ساله تحمیلی هم با سربلندی نظامی و دیپلماتیک بیرون آمد، سؤال مهم اینجاست که ما بعد از آن چگونه عمل خواهیم کرد؟. آیا دوباره راه هاشمی و «اوّل ایران» یا باز هم ایران و ادامه شعارهای از سال ۱۳۸۴ به بعد؟.