بسیج را نمی‌توان صرفاً در قالب یک مناسبت تقویمی یا یک ساختار سازمانی تعریف کرد؛ بسیج، پیش از هر چیز، تجلی اراده جمعی، مشارکت آگاهانه مردم و جلوه‌ای از مسئولیت‌پذیری اجتماعی است. این حرکت مردمی که از متن جامعه برخاسته، در بزنگاه‌های حساس تاریخ معاصر ایران، از روزهای دشوار دفاع مقدس تا عرصه‌های سازندگی، خدمت‌رسانی و مواجهه با بحران‌های ملی، حضوری اثرگذار و تعیین‌کننده داشته است.

در نیمه نخست امسال، ایرانیان ۲۸۴۰۰ میلیارد تومان داروی حاوی تیرزپاتاید خریده‌اند؛ ماده‌ای که اسپارتینا یکی از نام‌های تجاری آن است. این رقم، ۷٫۱ درصد کل بازار دارویی کشور است. یعنی از هر صد تومان فروش دارو، بیش از هفت تومان به یک ماده مؤثره گروهی از داروها اختصاص یافته است. این عدد در کشوری که دشمن کارخانه‌های داروسازیش را بمباران کرده، فقط یک خبر اقتصادی نیست.

ترکیب «پروپاگاندای هسته‌ای» و «بستن درهای دیپلماسی»، کشور را به سمت سناریویی می‌برد که در آن امنیت ملی نه بر اساس تحلیل‌های واقع‌گرایانه، بلکه بر اساس «آرزومندی‌های سیاسی» مدیریت می‌شود.

تصحیح الکترونیکی اوراق امتحانات نهایی با انتقادهایی درباره فشار کاری بر معلمان، پرداخت دستمزد ناچیز و تأخیر در تسویه حق‌الزحمه‌ها همراه شده است؛ به‌طوری‌که برای هر برگه تنها ۱۰ هزار تومان پرداخت شده و معلمان پس از سه ماه انتظار، مطالبات خود را دریافت کرده‌اند.

امروز هنگام عبور از یکی از خیابان‌های شهر، تابلویی دیدم که برایم تازگی داشت و ناخودآگاه لبخندی بر لبانم نشاند. روی تابلوی مغازه‌ای ساده نوشته بود: «گالری خوشحالی‌فروشی». نامی متفاوت برای فروشگاهی کوچک که در آن خبری از کالاهای گران‌قیمت و تجملات نبود؛ چند شمع رنگی، کارت تبریک، بادکنک، عروسک‌های کوچک و هدایایی ساده که شاید در نگاه اول ارزش مادی چندانی نداشته باشند، اما می‌توانند حامل پیامی بزرگ باشند: شادی هنوز در زندگی ما جا دارد.

شعار سی‌وچهارمین هفته‌ کتاب «با کتاب گفت‌وگو کنیم» است. خبر که در عمل بیانیه‌ برگزارکنندگان است علاوه بر شعار، نام روزها را نیز اعلام کرده است و می‌گوید این ابتکارات راهی برای عبور از عنوان‌های انتزاعی و شعارزده هستند. اما شعار چیست که باید از ابتلا به آن عبور کنیم؟ شعار یعنی صحبت با لحنی قطعی از آینده‌ای قطعی، که امکان تحققش در دست ما نیست.

جنگ‌های امروز تنها در میدان‌های نظامی و با سلاح و تجهیزات تعیین تکلیف نمی‌شوند؛ بخش مهمی از معادلات جنگ در عرصه رسانه، ادراک عمومی و افکار جامعه شکل می‌گیرد. ترس، اضطراب، شایعه و ناامیدی می‌توانند به ابزارهایی برای تضعیف انسجام ملی و کاهش تاب‌آوری روانی مردم تبدیل شوند.

مراسم جایزه البرز که از دیرپاترین جشنواره‌ها و جوایز در ایران است دیروز در حالی برگزار شد که به نظر می رسد جوایز نقدی برای نخبگان چندان راهگشا نبوده و باید روشهای کارآمدتری برای آینده این جوانان تدارک دید.

جنگ فقط تأسیسات را تهدید نمی‌کند؛ زندگی روزمره را هم نشانه می‌گیرد. وقتی برق یک منطقه قطع می‌شود، ممکن است پمپ آب، ارتباطات، فروشگاه‌ها، و حتی بخشی از خدمات درمانی هم از کار بیفتند. مسئله فقط قدرت تخریب دشمن نیست؛ معماری خدمات ما هم اهمیت دارد. اگر میلیون‌ها نفر برای رفع نیازهای اولیه به چند مرکز بزرگ و زنجیره‌های بلند تأمین وابسته باشند، آسیب به یک حلقه می‌تواند زندگی جمع بزرگی را مختل کند. در ایرانِ در حال جنگ در برابر دشمنان خبیثش، حفاظت از زیرساخت‌ها لازم است، اما کافی نیست. برای دوام زندگی باید راه‌های جایگزین محلی را هم ساخت.

لطفا شکیبا باشید...

رسپینا

آخرین خبرها