یک کارگردان تئاتر عروسکی حاضر در جشنواره تهران-مبارک معتقد است رقم در نظر گرفته شده برای کمک هزینه به گروهها نمیتواند چالشهای اقتصادی یک تئاتر عروسکی را مرتفع کند.
ابوالفضل بارانطلب نویسنده و کارگردان نمایش «او که جان میدهد» که در بیست و یکمین جشنواره بینالمللی نمایش عروسکی تهران-مبارک حضور دارد، در گفتگو با خبرنگار مهر درباره دیدگاه کلی اثر گفت: از کاغذ چیزی ساخته میشود که نه میداند کیست و نه از کجا آمده است؛ جانش را نه قیچی میدهد و نه دستِ سازنده، بلکه نگاهی میدهد که از آنسوی تاریکی بر او میافتد. نگاه تماشاگر، نفسی را در سینهای از جهانی دیگر روشن میکند. در این نمایش عروسکساز روی صحنه عروسکی را متولد میکند که بهتدریج خود و جهان ناشناخته پیرامونش را کشف میکند. این عروسک با تجربه عشق، فقدان و امید، مسیر زندگی را طی میکند تا سرانجام دریابد جهانش از کجا جان میگیرد.وی درباره ایده شکلگیری اثر عنوان کرد: ایده نمایش از مواجهه با عروسکی شکل گرفت که جهان را برای نخستینبار تجربه میکند. برایم مهم بود که عروسک صرفاً وسیلهای برای روایت داستان نباشد، بلکه بدن و قابلیتهای اجرایی آن نیز به بخشی از تجربه زیستن تبدیل شوند.این کارگردان افزود: علیرضا حسینی هنرمند همکار این پروژه، پس از تحقیق و تمرین به شیوهای در ساخت عروسک دست یافت که امکان میدهد تنها با کاغذ و قیچی، در حدود ۱۰ دقیقه، عروسکی مفصلبندیشده و آماده اجرا ساخته شود. این شیوه به دلیل سادگی و امکانات حرکتیاش با ایده نمایش هماهنگ شد. در ادامه، با تلفیق این تکنیک با شیوههای مختلف نمایش عروسکی، قابلیتهایی در بدن عروسک کشف کردیم که بهتدریج زبان اجرایی اثر را شکل دادند.وی ادامه داد: نوآوری برای ما صرفاً به ساخت عروسک با روشی متفاوت محدود نمیشد؛ بلکه مهم این بود که این شیوه چه امکاناتی برای حرکت، بیان و حضور عروسک روی صحنه فراهم میکند. همچنین با استفاده از نور، صدا و رابطه عروسک با اشیا و فضای اطرافش تلاش کردیم تماشاگر جهان اثر را نه از طریق توضیح کلامی، بلکه از خلال تجربه حسی عروسک کشف کند.بارانطلب درباره چالشهای اجرای نمایش «او که جان میدهد» گفت: بزرگترین چالش، رسیدن به زبانی یکدست میان بدن عروسک، حرکت، نور و صدا بود. در نمایشی که کلام در آن حضور ندارد، کوچکترین حرکت میتواند معنایی اساسی پیدا کند و حرکت اضافه یا زمانبندی نادرست ممکن است تجربه تماشاگر را تغییر دهد.وی افزود: در تمرینها تلاش کردیم بهجای تکیه بر حرکتهای ازپیشتعیینشده، منطق رفتاری هر عروسک را پیدا کنیم؛ اینکه چگونه میبیند، به چیزی نزدیک میشود و در برابر ناشناخته واکنش نشان میدهد.