مهدی بذرافکن
امروز هنگام عبور از یکی از خیابانهای شهر، تابلویی دیدم که برایم تازگی داشت و ناخودآگاه لبخندی بر لبانم نشاند. روی تابلوی مغازهای ساده نوشته بود: «گالری خوشحالیفروشی». نامی متفاوت برای فروشگاهی کوچک که در آن خبری از کالاهای گرانقیمت و تجملات نبود؛ چند شمع رنگی، کارت تبریک، بادکنک، عروسکهای کوچک و هدایایی ساده که شاید در نگاه اول ارزش مادی چندانی نداشته باشند، اما میتوانند حامل پیامی بزرگ باشند: شادی هنوز در زندگی ما جا دارد.
با خودم فکر کردم مگر خوشحالی هم فروختنی است؟ مگر میشود لبخند را در قفسهای چید، برایش قیمت گذاشت و به مشتری تحویل داد؟ شاید نه! اما میتوان بهانهای برای خوشحال کردن دیگران ساخت. میتوان با یک شاخه گل، یک کارت تبریک، یک هدیه کوچک یا حتی چند کلمه محبتآمیز، روز کسی را تغییر داد.
واقعیت این است که در روزگار پرشتاب امروز، آنقدر درگیر دغدغههای اقتصادی، مشکلات روزمره، اخبار تلخ و نگرانیهای فردا شدهایم که گاهی سادهترین فرصتهای شادی را فراموش میکنیم. بسیاری از ما منتظریم اتفاق بزرگی بیفتد تا خوشحال شویم؛ منتظریم شرایط زندگی بهتر شود، مشکلات پایان بگیرد و همهچیز مطابق میل ما پیش برود. غافل از اینکه شادی همیشه در اتفاقات بزرگ خلاصه نمیشود و گاهی در کوچکترین لحظههای زندگی پنهان شده است.
شاید یکی از نیازهای فرهنگی جامعه امروز ما، تمرین دوباره مهربانی و توجه به شادیهای کوچک باشد. اینکه یاد بگیریم برای خوشحال کردن یکدیگر همیشه به مناسبتهای خاص و هدیههای گرانقیمت نیاز نداریم. گاهی یک تماس کوتاه، احوالپرسی صمیمانه، لبخندی از سر محبت یا گوش دادن به درد دل یک دوست، میتواند ارزشمندترین هدیه باشد.
کاش در هر کوچه و خیابان این شهر، تابلویی از «خوشحالیفروشی» نصب میشد؛ نه لزوماً برای فروش کالا، بلکه برای یادآوری یک حقیقت ساده: خوشحالی را نمیتوان همیشه خرید، اما میتوان آن را ساخت، تقسیم کرد و به دیگران هدیه داد.
بیایید گاهی از زندگی، به جای نگرانی و دلخوری، کمی لبخند بخریم؛ شاید دنیا با همین شادیهای کوچک، جای بهتری برای زندگی کردن شود.