ترکیب «پروپاگاندای هسته‌ای» و «بستن درهای دیپلماسی»، کشور را به سمت سناریویی می‌برد که در آن امنیت ملی نه بر اساس تحلیل‌های واقع‌گرایانه، بلکه بر اساس «آرزومندی‌های سیاسی» مدیریت می‌شود.

شاید جمهوری اسلامی هرگز در تاریخ خود با چنین پدیده ای در مذاکرات قبل، حین و بعد از جنگ روبرو نشده باشد که فقط در طول کمتر از ۹ ماه، با ۳ چهره مذاکراتی به مصاف دیپلماتیک با آمریکا رفته باشد و مشخص نیست این رویه نهایتاً به سود پایان جنگ و تامین منافع جمهوری اسلامی ایران منجر خواهد شد یا متأسفانه پیام فقدان اجماع سازی حداقل دو رئیس از جمع روسای قوای کشور را به دشمنان مخابره خواهد کرد که می تواند در برآوردهای میدانی و نظامی آنها نقش تعیین کننده ای را در آینده ایفاء نماید.

سالهای سال است که عمیقاً به این تعبیر هاشمی معتقدم که «تندروها تاثیری بر تصمیمات کلان نظام ندارند»، ولی با نگاهی به روند دیپلماتیک پایان جنگ تحمیلی ۴۰ روزه در طی ۸ ماهه گذشته، باید اذعان کنم که تندروها تا حدود زیادی موفق شده اند، رویای «تغییر بزرگ» در انتخابات‌های اسرائیل و آمریکا را به عنوان «پیروزی بزرگ» از طریق رسانه ملی به جامعه بفروشند تا حرف خود را در «شکست بزرگ» تفاهم نامه ی امضاء شده اسلام آباد به کرسی بنشانند!.

پیام امام خامنه‌ای را می‌توان دعوتی به عبور از «نخبگی فردی» به «مسئولیت ملی و تمدنی» دانست؛ جایی که علم، استعداد و نوآوری از سطح افتخارآفرینی فراتر می‌روند.

این شکست‌ها می‌تواند به معنی شروع پایان دوره رونق جهانی نوعی از پوپولیسم و راست افراطی باشد که ترامپ مبلغ و مظهر آن است.این روند بعید نیست که در این هفته و هفته آینده نیز با شکست راست افراطی در اسرائیل و شکست حزب جمهوریخواه در انتخابات میان دوره‌ای آمریکا به اوج جدیدی برسد.

موافقت ایران، پاکستان، ترکیه و عربستان با برگزاری نشست چهارجانبه در تهران، آن هم در شرایطی که احتمال ازسرگیری جنگ علیه ایران افزایش یافته، پرسش مهمی را درباره آینده امنیت منطقه مطرح می‌کند؛ آیا این نشست صرفاً تلاشی برای مهار بحران جاری است یا می‌تواند نخستین گام برای شکل‌گیری ترتیبات امنیتی جدید با مشارکت قدرت‌های منطقه‌ای باشد؟

این روزها، دشمنان ایران چنان با ادعای توان نابود کردن ایران، از سرنوشت یک ملت سخن می‌گویند که گویی می‌توان با فرمانی، کشوری را از نقشه جهان و تمدنی را از حافظه تاریخ پاک کرد. در این ادعا، هم غرور، تکبر و خودبزرگ‌بینی پیداست و هم ناآگاهی از ایران؛ سرزمینی که ریشه‌هایش در هزاران سال تاریخ و در زندگی مردمی است که با همه تفاوت‌هایشان، به این خانه تعلق دارند. آنان که چنین تهدیدهایی را بر زبان می‌آورند، نه ایران را شناخته‌اند و نه اراده مردمانش را؛ و توان تحقق چنین سودایی را ندارند.

این روزها همه دنبال یک «چه باید کرد؟» می‌گردند!. «نبایدها» از سر و روی رسانه ها می بارد ولی آخرش به هیچ، چه باید کردی ختم نمی شود. ولی شاید اگر به یک حرف برگردیم، تا در این آشفته بازار «تحلیل ها و ضد تحلیل ها» یک سمت و سویی پیدا کنیم. آن یک حرف را من فقط در یک نفر به تمام و کمال دیدم که هم گفت و هم به آن عمل کرد. او هم فقط هاشمی بود که می گفت؛ اوّل ایران!

برای فهم آیندهٔ برنامهٔ هسته‌ای ایران، باید آن را فراتر از مجموعه‌ای از تأسیسات و سانتریفیوژها دید؛ این برنامه در طول دهه‌ها به نمادی از توسعه، استقلال و امنیت ملی تبدیل شده و هم‌زمان یکی از مهم‌ترین منابع تنش میان تهران و واشنگتن بوده است.

برنامه اتمی ایران نه به عنوان یک هدف صرفاً نظامی، بلکه به عنوان یک «سرمایه استراتژیک» برای تضمین بقا و استقلال ملی تعریف شده است. مدل حکمرانی در اینجا، «امنیت‌محور» است؛ یعنی هر پیشرفت فنی در برنامه اتمی، مستقیماً در خدمت کاهش ریسک‌های امنیتی کشور قرار می‌گیرد.

لطفا شکیبا باشید...