بسیج را نمی‌توان صرفاً در قالب یک مناسبت تقویمی یا یک ساختار سازمانی تعریف کرد؛ بسیج، پیش از هر چیز، تجلی اراده جمعی، مشارکت آگاهانه مردم و جلوه‌ای از مسئولیت‌پذیری اجتماعی است. این حرکت مردمی که از متن جامعه برخاسته، در بزنگاه‌های حساس تاریخ معاصر ایران، از روزهای دشوار دفاع مقدس تا عرصه‌های سازندگی، خدمت‌رسانی و مواجهه با بحران‌های ملی، حضوری اثرگذار و تعیین‌کننده داشته است.

در نیمه نخست امسال، ایرانیان ۲۸۴۰۰ میلیارد تومان داروی حاوی تیرزپاتاید خریده‌اند؛ ماده‌ای که اسپارتینا یکی از نام‌های تجاری آن است. این رقم، ۷٫۱ درصد کل بازار دارویی کشور است. یعنی از هر صد تومان فروش دارو، بیش از هفت تومان به یک ماده مؤثره گروهی از داروها اختصاص یافته است. این عدد در کشوری که دشمن کارخانه‌های داروسازیش را بمباران کرده، فقط یک خبر اقتصادی نیست.

فروش میلیاردی فیلم «خانوم والده» بار دیگر بحث درباره مسیر کمدی در سینمای ایران را داغ کرده است؛ ژانری که در بخشی از آثار پرفروش امروز، به‌تدریج از شخصیت‌پردازی و موقعیت‌های داستانی فاصله گرفته و به شوخی‌های کوتاه، دوپهلو و آشنا برای کاربران شبکه‌های اجتماعی متکی شده است. مرور چهار دهه کمدی سینمای ایران نشان می‌دهد که این تغییر را نمی‌توان تنها به سلیقه مخاطبان نسبت داد؛ اقتصاد تولید، رقابت بر سر گیشه، تغییر الگوی مصرف رسانه‌ای و محدودشدن تنوع آثار نیز در شکل‌گیری آن نقش داشته‌اند.

امروز هنگام عبور از یکی از خیابان‌های شهر، تابلویی دیدم که برایم تازگی داشت و ناخودآگاه لبخندی بر لبانم نشاند. روی تابلوی مغازه‌ای ساده نوشته بود: «گالری خوشحالی‌فروشی». نامی متفاوت برای فروشگاهی کوچک که در آن خبری از کالاهای گران‌قیمت و تجملات نبود؛ چند شمع رنگی، کارت تبریک، بادکنک، عروسک‌های کوچک و هدایایی ساده که شاید در نگاه اول ارزش مادی چندانی نداشته باشند، اما می‌توانند حامل پیامی بزرگ باشند: شادی هنوز در زندگی ما جا دارد.

شعار سی‌وچهارمین هفته‌ کتاب «با کتاب گفت‌وگو کنیم» است. خبر که در عمل بیانیه‌ برگزارکنندگان است علاوه بر شعار، نام روزها را نیز اعلام کرده است و می‌گوید این ابتکارات راهی برای عبور از عنوان‌های انتزاعی و شعارزده هستند. اما شعار چیست که باید از ابتلا به آن عبور کنیم؟ شعار یعنی صحبت با لحنی قطعی از آینده‌ای قطعی، که امکان تحققش در دست ما نیست.

یک صبح تابستانی در زابل را تصور کنید. آفتاب هنوز بالا نیامده، اما آسمان از قبل رنگ باخته است؛ نه آبی، نه خاکستری، یک رنگ نامشخصِ خاکی که نفس‌کشیدن را سخت می‌کند. مردم زابل سال‌هاست با این صبح‌ها زندگی می‌کنند. این شهر یک دهه پیش لقب «آلوده‌ترین شهر جهان» را گرفت و از آن زمان تا حالا، گرچه اولین نیست ولی از فهرست آلوده‌ترین شهرها، بیرون نیامده است. حالا یک گروه پژوهشی توانسته با زبان دقیق‌تری بگوید دقیقاً چه اتفاقی برای آسمان این شهر افتاده و چرا.

مراسم جایزه البرز که از دیرپاترین جشنواره‌ها و جوایز در ایران است دیروز در حالی برگزار شد که به نظر می رسد جوایز نقدی برای نخبگان چندان راهگشا نبوده و باید روشهای کارآمدتری برای آینده این جوانان تدارک دید.

لطفا شکیبا باشید...