برچسب:

#کورش_علیانی

در نیمه نخست امسال، ایرانیان ۲۸۴۰۰ میلیارد تومان داروی حاوی تیرزپاتاید خریده‌اند؛ ماده‌ای که اسپارتینا یکی از نام‌های تجاری آن است. این رقم، ۷٫۱ درصد کل بازار دارویی کشور است. یعنی از هر صد تومان فروش دارو، بیش از هفت تومان به یک ماده مؤثره گروهی از داروها اختصاص یافته است. این عدد در کشوری که دشمن کارخانه‌های داروسازیش را بمباران کرده، فقط یک خبر اقتصادی نیست.

شعار سی‌وچهارمین هفته‌ کتاب «با کتاب گفت‌وگو کنیم» است. خبر که در عمل بیانیه‌ برگزارکنندگان است علاوه بر شعار، نام روزها را نیز اعلام کرده است و می‌گوید این ابتکارات راهی برای عبور از عنوان‌های انتزاعی و شعارزده هستند. اما شعار چیست که باید از ابتلا به آن عبور کنیم؟ شعار یعنی صحبت با لحنی قطعی از آینده‌ای قطعی، که امکان تحققش در دست ما نیست.

از خبرهای این روزها، یکی هم بازداشت زنی بود که با سازمان‌های مسلح برانداز رابطه داشته، اما وانمود می‌کرده انقلابی است و سعی می‌کرده به نام خون‌خواهی رهبر شهید، با سازماندهی تجمعات علیه مسئولان و نیروهای مسلح اهداف خودش را پیش ببرد. بحثی درگرفته که کسانی که با او رابطه داشته‌اند، کدام فریب‌خورده هستند و کدام همدست او. عده‌ای، عده‌ای دیگر را متهم می‌کنند و آن‌ها که متهم شده‌اند از خود دفاع می‌کنند.

جنگ فقط تأسیسات را تهدید نمی‌کند؛ زندگی روزمره را هم نشانه می‌گیرد. وقتی برق یک منطقه قطع می‌شود، ممکن است پمپ آب، ارتباطات، فروشگاه‌ها، و حتی بخشی از خدمات درمانی هم از کار بیفتند. مسئله فقط قدرت تخریب دشمن نیست؛ معماری خدمات ما هم اهمیت دارد. اگر میلیون‌ها نفر برای رفع نیازهای اولیه به چند مرکز بزرگ و زنجیره‌های بلند تأمین وابسته باشند، آسیب به یک حلقه می‌تواند زندگی جمع بزرگی را مختل کند. در ایرانِ در حال جنگ در برابر دشمنان خبیثش، حفاظت از زیرساخت‌ها لازم است، اما کافی نیست. برای دوام زندگی باید راه‌های جایگزین محلی را هم ساخت.

ما معمولاً از حافظه انتظار داریم چیزی را گم نکند. کسی را که جزئیات بیشتری به یاد می‌آورد تحسین می‌کنیم و کسی را که چیزی را فراموش کرده، ضعیف قلمداد می‌کنیم. از کودکی یاد گرفته‌ایم که حافظه خوب است و فراموشی بد. اما اگر فراموشی یکی از ابزارهای ضروری حافظه باشد چه؟ اگر قرار نباشد هر چه از زندگی دریافت می‌کنیم، برای همیشه و با اهمیت یکسان در اختیار ما بماند چه؟

جهان هنوز حضور زنانه کم دارد. برای فهم این کمبود خوب است به زنی نگاه کنیم که عمر کوتاهش را در خانه و جامعه گذراند، اما هیچ‌کدام را جای دیگری ننشاند. فاطمه دختر محبوب پیامبر بود، همسر علی بود، مادر بود، و در عین حال، کسی بود که درباره‌ی سرنوشت جامعه‌ی خود سخن می‌گفت. این‌ها توصیف چند شخصیت گوناگون نیستند. وجوه یک زندگی و یک شخصیت هستند که نمی‌توان آن‌ها را از هم جدا کرد.

در روزهای سخت خبرهای تأییدنشده یکی پس از دیگری منتشر می‌شوند، و به همین دلیل گاه بخش بزرگی از وقت ما صرف موضوعاتی می‌شود که خودمان انتخاب نکرده‌ایم. صبح برنامه‌ای داریم، اما با دیدن یک پیام نگران‌کننده سراغ کانال‌های دیگر می‌رویم، از دوستانمان می‌پرسیم، و واکنش‌ها را می‌خوانیم. گاهی ساعت‌ها گذشته است، بی‌آن که اطلاعات قابل اتکایی به دست آورده باشیم یا کاری از پیش برده باشیم.

ما در روزگاری زندگی می‌کنیم که ادامه زندگی ما با طبیعت بیش از همیشه پیوند خورده، و طبیعت بیش از همیشه در معرض نابودی است. ما باید بتوانیم این را به نسل بعد توضیح بدهیم. به آن‌ها نشان بدهیم که دغدغه‌های زیست‌محیطی یک ادای شیک نیست، یک ضرورت بقای انسانی است.

مسئولی از طراحی مسیر گردشگری عرفانی از شاهرود تا خوی و قونیه خبر داده است. او در همان خبر از کریدور گردشگری هم سخن گفته است. خبر را که می‌خوانیم، تنها چیزی که می‌بینیم کنار هم گذاشتن چند شهر و چند نام مشهور تاریخ عرفان است. اما نمی‌گویند چه کار نوینی انجام داده‌اند که پیش از این کسی انجام نداده بوده است.

وزیر کشور پاکستان بعد از سفر به ایران گفته بود چیزی که دیده با انتظارش فرق داشته. به جای دیدن کشوری زیر تحریم که باید فرسوده و از پا افتاده باشد، کشوری دیده که هنوز صنعت دارد، تولید می‌کند و بخش مهمی از نیازهایش را خودش می‌سازد. حتی گفته بود پاکستان باید از این تجربه بیاموزد و به سمت خودکفایی برود.

لطفا شکیبا باشید...

آخرین خبرها