برچسب:

#ایران

روابط اقتصادی ایران و چین در شرایطی وارد مرحله‌ای تازه از گفت‌وگو و بازتعریف اولویت‌ها شده است که تحولات ژئوپلیتیکی، محدودیت‌های ناشی از تحریم، تغییر مسیر زنجیره‌های تأمین جهانی و رقابت قدرت‌های اقتصادی بر سر کریدورهای حمل‌ونقل، اهمیت همکاری‌های منطقه‌ای را افزایش داده‌اند. در چنین فضایی، توسعه صادرات کالاهای دارای ارزش افزوده بیشتر و تقویت مسیرهای تجاری و ترانزیتی، دو موضوعی هستند که می‌توانند روابط اقتصادی تهران و پکن را از سطح مبادلات سنتی فراتر ببرند.

جنگ فقط تأسیسات را تهدید نمی‌کند؛ زندگی روزمره را هم نشانه می‌گیرد. وقتی برق یک منطقه قطع می‌شود، ممکن است پمپ آب، ارتباطات، فروشگاه‌ها، و حتی بخشی از خدمات درمانی هم از کار بیفتند. مسئله فقط قدرت تخریب دشمن نیست؛ معماری خدمات ما هم اهمیت دارد. اگر میلیون‌ها نفر برای رفع نیازهای اولیه به چند مرکز بزرگ و زنجیره‌های بلند تأمین وابسته باشند، آسیب به یک حلقه می‌تواند زندگی جمع بزرگی را مختل کند. در ایرانِ در حال جنگ در برابر دشمنان خبیثش، حفاظت از زیرساخت‌ها لازم است، اما کافی نیست. برای دوام زندگی باید راه‌های جایگزین محلی را هم ساخت.

این روزها، دشمنان ایران چنان با ادعای توان نابود کردن ایران، از سرنوشت یک ملت سخن می‌گویند که گویی می‌توان با فرمانی، کشوری را از نقشه جهان و تمدنی را از حافظه تاریخ پاک کرد. در این ادعا، هم غرور، تکبر و خودبزرگ‌بینی پیداست و هم ناآگاهی از ایران؛ سرزمینی که ریشه‌هایش در هزاران سال تاریخ و در زندگی مردمی است که با همه تفاوت‌هایشان، به این خانه تعلق دارند. آنان که چنین تهدیدهایی را بر زبان می‌آورند، نه ایران را شناخته‌اند و نه اراده مردمانش را؛ و توان تحقق چنین سودایی را ندارند.

رییس اتاق ایران در دیدار با رییس اتاق کنیا، این کشور را به واسطه زیرساخت مالی خوب و بندر راهبردی مومباسا، مهمترین دروازه ورود ایران و دیگر کشورها به بازار آفریقا دانست و بیان داشت: ایران، کنیا را شریک راهبردی و دوسویه می‌بیند و می‌تواند به عنوان دروازه ورود کنیا به آسیای میانه و اوراسیا نقش‌آفرینی کند.

سخنرانی مارکو روبیو در آتن، در سالروز ۷ اکتبر و با آکروپولیس در پس‌زمینه، چیزی بیش از ادای احترام به تاریخ بود. او کوشید درگیری‌های جاری منطقه‌ای را به فصلی از یک «جنگ تمدنی» بزرگ‌تر پیوند بزند. غرب را به بازگشت به روح باستانی «تیموس» فراخواند، یعنی آتش شور و جاه‌طلبی و قدرتی که به تعبیر او دیگر نباید از خود عذر بخواهد. حمله خشایارشا به آتن را هم نخستین صورت تقابل شرق و غرب دانست. در این روایت ایران امروز وارث همان دشمن کهن است.

پس از آنکه هیئت حقیقت‌یاب سازمان ملل درباره ایران اعلام کرد دلایل معقولی برای این باور دارد که ایالات متحده در جریان دو حمله — به یک مدرسه در میناب و یک ورزشگاه در لامرد — طی تهاجم نظامی خود به ایران، مرتکب جنایات جنگی شده است، واشنگتن با انکاری شتاب‌زده و بدون ارائه هیچ مدرکی برای رد این یافته‌ها واکنش نشان داد. این انکار درست در زمانی صورت گرفت که تحقیقات بلومبرگ گزارش داد برخی از کارکنان پنتاگون، تنها چند ساعت پس از حمله موشکی آمریکا به یک دبستان در میناب که بیش از ۱۲۰ کودک را کشت، از این واقعیت آگاه بودند که این کشتار را موشک‌های آمریکایی رقم زده‌اند.

قدرت واقعی ایران فقط در سلاح نیست. قدرت ایران در مردم ایران است.در جوانی که هنوز امید دارد؛ در دانشمندی که می‌تواند بماند؛ در کارآفرینی که می‌تواند سرمایه‌گذاری کند؛ در خانواده‌ای که می‌خواهد آینده فرزندانش را در ایران بسازد. اگر این سرمایه اجتماعی از دست برود، هیچ قدرت نظامی به‌تنهایی نمی‌تواند آن را جبران کند. پس امروز باید یک سؤال تاریخی را بی‌پرده مطرح کرد: آیا باید برای حفظ یک سیاست، ایران هزینه بدهد؛ یا باید سیاست را برای حفظ ایران اصلاح کرد؟

سبزپوشان جان‌برکف فراجا در این ۲۰۰ شبانه‌روز نشان دادند که خلق امنیت برای صدها هزار متجمع در دل خیابان‌ها، حاصل یک طراحی فوق‌پیشرفته اطلاعاتی، میدانی و انسانی است.

معاون ارتقای کسب‌وکار سازمان توسعه تجارت با اشاره به تغییر ترکیب صادرات ایران به منطقه اوراسیا گفت: ایران در کنار افزایش حجم صادرات، در تلاش است سهم کالاهای خام و نیمه‌خام را کاهش داده و صادرات کالاهای با ارزش افزوده بالاتر را افزایش دهد؛ رویکردی که می‌تواند به ارتقای ارزش صادرات و بهره‌گیری بیشتر از ظرفیت بازارهای منطقه منجر شود.

لطفا شکیبا باشید...

آخرین خبرها