تمرکز جمعیت، سرمایه، فعالیتهای اقتصادی و امکانات اداری در تهران طی چند دهه گذشته، به یکی از مسائل ساختاری توسعه در ایران تبدیل شده است. این تمرکز، اگرچه در دورههایی به دلیل دسترسی به بازار، نیروی انسانی متخصص، زیرساختها و شبکههای ارتباطی، مزیت اقتصادی ایجاد کرده، اما در ادامه هزینههای متعددی را به پایتخت و سایر مناطق کشور تحمیل کرده است؛ از فشار بر منابع آب و انرژی و افزایش هزینه مسکن و حملونقل گرفته تا تشدید نابرابری منطقهای، مهاجرت نیروی انسانی و تمرکز فرصتهای شغلی و سرمایهگذاری.
1405 دوشنبه 18 آبان